(Ιστορία από άλλη σκοπιά. Η Μοναξιά του Μινώταυρου).
Όταν πρωτοείδα για πρώτη φορά μετά από χρόνια, τον Οδυσσέα να κάθεται απέναντι από τον Ζιγκ στο γραφείο του, τότε συλλογίστηκα πως η περιπέτεια του, σίγουρα του είχε αφήσει πληγές ανοιχτές. Το διαισθάνθηκα στον τρόπο που ξάπλωνε σ’ εκείνη την βαριά την πολυθρόνα. Ωστόσο δεν τον είχε εγκαταλείψει η καλαισθησία του ακόμη. Δεν έφυγε από πάνω του εκείνη η αύρα, η έντονη, που τον προσπερνάει κάθε φορά, σαν φήμη ραγδαία. Ε όχι και δεν θα αναγνώριζα τον Όντι!
Όχι δεν είμαι κάποιος περίεργος κουτσομπόλης που συνηθίζει να κρυφοκοιτάζει από το παράθυρο, απλά ο Ζιγκ συνηθίζει να αφήνει το παράθυρό του μισάνοιχτο, στη διάρκεια των συνεδριών του. Βέβαια από αυτό που είχα καταφέρει, άθελά μου, το λίγο, να κρυφακούσω, η μια πρόταση του Όντι, σχετιζόντανε με κάποιο ρούχο. «Κολλάει επίμονα πάνω μου σαν σαπισμένο ρούχο». Ήμουν λάτρης του Κάρλ Γιούνγκ. Σίγουρα ένα σαπισμένο ρούχο, δεν θα μπορούσε να ήτανε τίποτα περισσότερο από ένα απλό αρχέτυπο!
Ο Όντι ήτανε δυνατός τύπος. Δύσκολα θα άκουγε κανείς τέτοια κουβέντα από το στόμα του. Για τον Όντι δεν υπήρχε «Δεν μπορώ». Εκείνος πάντοτε μπορούσε. Γι’ αυτό και μ’ έβαλε σε σκέψεις! Γέρασε ή παραδόθηκε; Μα δεν έχει την μορφή του γέρου ακόμη! Σπάνιο βέβαια και που ανοίχτηκε σε κάποιον. Βέβαια ο θείος μου πάντοτε έχει τον τρόπο του. Πάντα με ενοχλούσαν εκείνοι οι τύποι που έχουν τον τρόπο τους. Είναι σαν να σε υπνωτίζουν για να χορεύεις στον χορό τους. Δεν ξέρω εάν είναι «Τοξικοί» ή «Μαέστροι».
Υπάρχει βέβαια διαφορά! Ο Όντι ήτανε τέτοιος τύπος. Βασικά, ήτανε «και» τέτοιος τύπος! Όχι τοξικός… Μαέστρος. Αλλά αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει η δική μου πλευρά. Το καλύτερο το είχα διαβάσει σε μια συνέντευξή του. «Οι πτυχές του χαρακτήρα σου απέναντι σε κάποιον, τις περισσότερες φορές, είναι σαν την κυνηγητική περίοδο. Ή θα είσαι η φωτιά στο μπαρούτι, ή θα είσαι το ζεστό καταφύγιο του λαγού». Κι ο Όντι υπήρξε και από τα δυο. Και κυνηγός και θήραμα.
Δεν έδινε ποτέ του, μονόπλευρες απαντήσεις. Τι θα μπορούσες να περιμένεις από έναν άνθρωπο που βαφτίστηκε «Κανένας»; Σήμερα, έχουμε κανέναν που θα ήθελε να είναι ο Κανένας, ή μας καλούν οι φιλοδοξίες μας στην πρώτη γραμμή της μάχης; Κι όχι ο Κανένας με την έννοια του ανύπαρκτου. Όχι! Με την έννοια της συνειδητής επιλογής στις επιλογές μας. Εκείνος συνειδητά έγινε ο Κανένας. Εμείς συνειδητά παρατηρώ πως, είμαστε ο κανένας. Ναι για σκεφτείτε το λίγο καλύτερα… Έχω το λάδι του, μη μου ζητάτε να τα απλοποιήσω από τώρα.
Από τότε που γύρισε στην πόλη, φήμες λένε, πως εκείνη συνέχιζε να τον ψάχνει. Να τον αναζητά. Όχι πως εκείνος δεν το γνώριζε αυτό… Αλλά, φαίνεται δουλεύουν στο ακέραιο οι αντιστάσεις του προς τον πειρασμό. Νιώθει πλήρης που γύρισε πίσω στα απλά. Όταν έχεις στερηθεί τα πάντα, ή έχεις χορτάσει από τα πάντα, τότε και το πιο απλό σου μοιάζει πολυτέλεια. Η ζωή είναι μια ζυγαριά άλλωστε. Από την άλλη, την έζησε και την καλή ζωή. Τώρα τι ορίζει κανείς «Καλή ζωή», πολλά έχουν γραφτεί για τον νόστο του. Ωστόσο, απ’ όσα μπόρεσα να καταλάβω, σίγουρα η «Οδύσσεια του Νόλαν», δεν του άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Μετά το τέλος της ταινίας, βγήκε από την αίθουσα δίχως να πει λέξη. Ανέβηκε στη βέσπα του και την έκανε. Και με το δίκιο του. Έχουνε κάνει τη ζωή του σίριαλ στο βωμό των εκατομμυρίων. Αλλάξανε οι εποχές Όντι! Χαθήκανε τα νοήματα.
Με την νονά μου, δείχνουν ότι τα πηγαίνουν πολύ καλύτερα τώρα τελευταία. Ποτέ του δεν την έβγαλε από το μυαλό του. Μέγιστο αγαθό η καψούρα τελικά. Τώρα όσον αφορά το σαπισμένο ρούχο, αυτό συνεπάγεται με άλλη ιστορία. Ο Γιούνγκ τα έχει πει όλα με άριστη ακρίβεια θεωρώ. Αλλά αυτό ας μείνει μεταξύ μας. Δεν μπορώ να ακούω την γκρίνια του Ζιγκ.
Με όλα αυτά έφτασα έξω από την κάβα του Λυαίου. Μπα! Δεν είναι μέσα. Θα κάνω ένα τσιγάρο μέχρι να έρθει. Θα ανοίξω τις σημειώσεις μου. Για να δούμε… «Σαπισμένο ρούχο». Μάλιστα! Ενδιαφέρον…
