Δρόμοι και σοκάκια. Σημεία συνάντησης και συνύπαρξης. Ή σημεία στίξης, τα οποία αναφέρονται στο ηχόχρωμα της χροιάς μας, στις συζητήσεις μας, στις κουβέντες μας και στην ακοή μας. Στην ουσία, στα υλικά δηλαδή, που οικοδομούν ένα σημείο συνάντησης, για την συνύπαρξή μας. Της παρέας ή και της μοναχικότητάς μας. Η προσπέραση στο σημείο αυτό, δεν μας αφορά!
Οπότε, μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, πως, οι σόλες των παπουτσιών μας, γνωρίζουνε σε ποιο σημείο θα φρενάρουνε. Το «ένστικτό» μας, ήτανε ανέκαθεν από τους καθηλωτικότερους παράγοντες! Μια σύντομη στάση, δεν παύει να είναι μια μελλοντική επιστροφή στο σημείο μηδέν, στο σημείο της έλξης, ή μια υπόσχεση, αφού η όραση κι η ακοή μας, είναι εκείνες, όπου με την σειρά τους, μας ακολουθούν πιστά. Οπότε, εύκολα κανείς θα μπορούσε να αναρωτηθεί: «Είναι δυνατόν να μπορεί μια σύντομη στάση, να χαρακτηριστεί ως συναίσθημα;». Από την στιγμή που λειτουργούν όλες οι αισθήσεις στο έπακρο, η απάντηση είναι -ναι-. Άρα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως, (όλοι εμείς οι παρατηρητές και μη, των στιγμών μας), μια τυχαία στάση, μια σύντομη στάση, ένα σημείο έλξης, είναι ικανά στο να ταυτιστούν αλλά και να δώσουν την σκυτάλη τους στην επόμενη στιγμή. Στο επόμενο ραντεβού μας δίπλα στην Εσμεράλντα με το ντέφι. Ωστόσο, υπό αυτές τις συνθήκες, τίποτα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τυχαίο!
Επομένως, το όνομα -Λατέρνα- αντιστοιχεί σ’ ένα προσωνύμιο, το οποίο δηλώνει ποικίλες συνυπάρξεις, έλξεις και σημείων στίξεως, όπου μπορούνε με την σειρά τους, να οικοδομήσουνε την έννοια της συνήθειας, της κουλτούρας και της λατρείας, μακριά ωστόσο από τα συνηθισμένα μότο του τύπου: «Η συνήθεια που έγινε λατρεία», αντανακλώντας καθαρά σ’ έναν ρεαλισμό που αναφέρεται στο: «Πως η συνύπαρξη συντροφεύει την κουλτούρα». Καθαρά, σ’ ένα περιβάλλον ξεκάθαρο ως προς την προσωπικότητά του.
Μιλώντας λοιπόν, για έννοιες που στην εποχή μας, μπορεί να τις βρίσκει κανείς πολλές φορές μέσα σε περιτυλίγματα καραμέλας, οι φιλοσοφικές συζητήσεις λοιπόν, γύρω από το βλέμμα του Βαμβακάρη, το τσίπουρο στα βρεγμένα χείλη των σύγχρονων Στωικών αλλά και οι Μούσες του rock and roll και λαϊκού ρεπερτορίου, μπορούνε να σε τοποθετήσουν στο πυρήνα του θέματος, που μετατρέπει τις έννοιες και τις κουβέντες, σ’ ένα σύγχρονο συμπόσιο συνύπαρξης. Ή εάν το δούμε ακόμη πιο σφαιρικά, σίγουρα μπορούμε να πούμε, πως θέτει μια βάση αυθεντικότητας σε οτιδήποτε μπορεί να μοιάζει στερεοτυπικό, αφού ο απλός τρόπος ζωής, είναι εκείνος που γεννά τα απλά και παράλληλα και τα πιο δύσκολα. Είναι σαν να σου λένε δηλαδή, πως: «Είναι απλό το να είσαι Λατερνόβιος, αλλά παράλληλα και το πιο δύσκολο». Τίποτα ωστόσο δεν είναι αδύνατον, εάν αντιληφθείς την ελευθερία και την οραματικότητα αυτού του εγχειρήματος.
Έτσι η Λατέρνα, από μια ιδέα έμπνευσης, παραχώρησε μια ροή και μια στάση καθημερινότητας η οποία έγινε αντιληπτή, με το δικό της στοιχείο και με τον δικό της τρόπο. Μακριά από βαρύγδουπα σάλια και φανφάρες. Έτσι λοιπόν, εφόσον ο Βαμβακάρης, στέκει στο πόστο του ολημερίς, το μήνυμα είναι ένα. Κι εφόσον η Λατέρνα αποτελεί σημείο συνάντησης και συνύπαρξης, αποτελεί και συναίσθημα.
Και τα συναισθήματα πάντα μας αγγίζουν!
