Σίγουρα το παράδειγμά τους, δεν αποτελεί μόνο στιγμιότυπο ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας. Είναι βιωματικό και πηγάζει από την ίδια μας την καθημερινότητά. Έτσι εκτός του ποδοσφαιρικού χάρτη, εκτός του ποδοσφαιρικού μοτίβου, παρόμοιες συμπεριφορές και εντάσεις φροντίζουν να συνυπάρχουνε και στην καθημερινότητά μας. Φροντίζουνε… Φροντίζουμε… Είναι μια λεπτή γραμμή με ποικίλες απόψεις. Ωστόσο, δεν παύουν να πρωταγωνιστούν στον πυρήνα της κοινωνίας μας.
Από τη μια πλευρά, ένας ποδοσφαιρικός αστέρας και ροκ σταρ των γηπέδων. Ένα ατόφιο ταλέντο σμιλεμένο με ποδοσφαιρική στόφα και ευφυΐα. Ένας καλλιτέχνης που φορούσε το στέμμα του σολίστα στο γρασίδι. Κι από την άλλη, ένας νικητής. Μια ηγετική μορφή των αποδυτηρίων που οσμιζόντανε τους τίτλους που θα κατακτούσε. Μια φιγούρα σταθερή και προσηλωμένη στη λεία της. Εδώ κολλάει και το ρητό του λαού μας. «Δυο ατίθασα άτια δεν χωρούν σ’ ένα παχνί».
Επομένως, εάν η ισορροπία σπάσει, έσπασε κι η συνταγή. Ένας πληγωμένος εγωισμός που θα σταθεί σαν βράχος και από τις δυο πλευρές. Η αποτυχία επιβάλλει διαχείριση. Εάν δεν είσαι προετοιμασμένος στην αποτυχία, φρόντισε να διαχειριστείς τη συνέχειά της. Η ανταλλαγή ευθυνών, περιμένει στη γωνία! Ο Ζινολά ένιωσε ο αποδιοπομπαίος τράγος και ο Ουγιέ, σαν τον πρωτάρη που τον εμπιστεύτηκε. Δίχως δεύτερη σκέψη, ο καθένας, σφαλιάρισε τον εαυτό του. Κανείς δεν θέλησε να κρατήσει στην παλάμη του τη βραστή πατάτα. Ο Ζινολά ένιωθε να αμφισβητείτε η αξία του και ο Ουγιέ να θίγετε η ακλόνητη εξουσία του.
Επομένως, είναι φυσικό και επόμενο να ακολουθήσει το πλάνο: «Αλλοίωση του προφίλ». Ταυτοχρόνως και της προσωπικότητας. Αν όχι άμεσα, έμμεσα. Επομένως ο Ζινολά είναι φυσιολογικό να αισθάνθηκε αδικημένος, ντροπιασμένος και χρεωμένος για έναν αποκλεισμό. Δεν είναι πως το αισθάνθηκε απλά, είναι πως του το φορτώσανε στην πλάτη σαν σακί με τούβλα κι αυτό επιβάρυνε την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Αυτή η στιγμή, αυτό το περιστατικό, έγινε η αχίλλειος πτέρνα μιας ηγετικής μορφής. Είναι το: «Αφού δεν κατάφερες να μας πας ένα βήμα παραπάνω, είσαι άχρηστος για εμάς και τζάμπα μας πιάνεις τον χώρο». Σε ποιόν; Στον Ζινολά! Ένα τέτοιο παράδειγμα ωστόσο, ξεφεύγει από το γηπεδικό γίγνεσθαι. Ένα τέτοιο παράδειγμα έχει στην διάθεσή του παράλληλα ένα σκληρό κοινωνικό μοτίβο. Βασικά τις περισσότερες φορές, πρωταγωνιστεί σ’ ένα κοινωνικό μοντέλο αρένας. Φόρτωμα ευθυνών!
Από την άλλη, από την πλευρά του Ουγιέ, ποιος είσαι εσύ ρε Ζινολά που τολμάς να αμφισβητείς και να πριονίζεις την προπονητική μου ικανότητα; Μια ικανότητα που βασίζεται σε επιτυχίες και σεβασμό! Σ’ ένα ομαδικό πνεύμα που τόλμησες να μολύνεις με τον ατομισμό σου εντός του γηπέδου; Θα τιμωρηθείς. Πρέπει να τιμωρηθείς. Θα σου δείξω εγώ. Θα δεις τι θα πάθεις από εδώ και πέρα! Θα σε πάρω κι εσένα μαζί μου στον πάτο.
Κι έτσι, στο επόμενο μουντιάλ έχασαν κι δυο! Η ανταλλαγή ευθυνών οδηγεί σε θυμό, ο θυμός σε σύγκρουση, η σύγκρουση σε ακόμη μεγαλύτερο εγωισμό κι αυτό κρατάει όσο το τροφοδοτούμε! Το αίσθημα του πληγωμένου εγωισμού, της αδικίας και της ευθύνης θέλει πολλές ώρες προπόνησης για να καλμάρει έστω και λίγο στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Επομένως, με μια γρήγορη ματιά, μπορούμε να διαπιστώσουμε πως υπάρχουν πολλοί Ουγιέ και πολλοί Ζινολά για τον καθένα μας. Συμπεριφορές και αντιδράσεις! Αλληλένδετα διχτάκια. Για ένα γρήγορο γκολ λοιπόν που θα αποβάλλει από νωρίς το άγχος, είναι η διαχείριση των συναισθημάτων και το καθαρό μυαλό. Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται να χτίσεις τεχνική. Αντοχή! Να αφήσουμε την απαγοήτευση στη δύση της και να προστατέψουμε τον εαυτό μας από μια ύπουλη θλάση.
Δεν τίθεται θέμα από ποια πλευρά θα σταθούμε. Ποιο παράδειγμα θα μιμηθούμε. Ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του καλύτερα. Το ζητούμενο είναι άλλο. Να μη δεχθούμε αυτογκόλ! Ή να μη φάμε γκολ από τα αποδυτήρια.
