Στον βωμό της αγοράς είναι πολλά εκείνα που θα τεθούν στα ποικίλα οινικά μέτρα και σταθμά. Ή έχουν τεθεί ήδη. Η οινική αγορά έχει ταυτιστεί απόλυτα, με οινική αρένα όπου συνεχώς καλπάζει. Ένας μεγάλος όγκος ετικετών, καλείται να ανταγωνιστεί και να συνυπάρξει συγχρονισμένα και συγκροτημένα, εντός των ραφιών αλλά και στις εκάστοτε προτιμήσεις των καταναλωτών. Προφανώς και ένας μεγάλος όγκος πληροφοριών, αντάξιος του μεγέθους, αριθμητικά τουλάχιστον, των φιαλών, όπου κυμαίνονται στις καθημερινές συναλλαγές των οινικών επιθυμιών μας. Οι ποικιλίες διαμορφώνουν τα οινικά σταυροδρόμια των γεύσεων και οι ετικέτες που αναπαράγονται συνεχώς, ανεβάζουν επανειλημμένα τον πήχη της ποιότητας και του συναγωνισμού. Ας αποφύγουμε τη λέξη “ανταγωνισμός”. Γεννά επιθετικότητα. Τουλάχιστον ο αθέμιτος. Κατά μια έννοια λογικό. Από την άλλη, πολλοί είναι εκείνοι, όπου ταυτίζουν την αγορά με ζούγκλα. Και αυτό λογικό. Οι απόψεις διίστανται. Εξαρτάται την ευνοημένη εκδοχή της αντίστοιχης πλευράς ή το αντίθετο. Τη ζυγαριά της λογικής όπου γεννά η κάθε κίνηση του αντίστοιχου προϊόντος. Της κάθε οπτικής. Ποικιλόμορφες εκδοχές σ’ έναν χώρο που όπως προαναφέραμε, ανταποκρίνεται ακριβώς στα όρια μιας αρένας.
Σ’ έναν οινικό λαβύρινθο των αρωμάτων και των γεύσεων, των ποικιλιών και της ετικέτας, το μάρκετινγκ οφείλει ως είθισται, να κάνει σωστά τη δουλειά του. Ή όσο καλύτερα μπορεί. Ποικίλες προωθητικές τεχνικές και καινοτόμες ιδέες καλούνται να ανταποκριθούν σ’ ένα σύνολο, που όσο όμοιο και αν μοιάζει, κάπου εκεί, στη λεπτομέρεια, εδραιώνεται η διαφορά. Η διαφορά που θα κατευθύνει ένα σύνολο καταναλωτών ελκυστικά προς τα οινικά σοκάκια της. Και πως καθορίζεται η εκάστοτε διαφορά; Αυτό το ερώτημα καλείται να το απαντήσει ο καθένας από εμάς, τοποθετώντας τα δικά του αξιοκρατικά κριτήρια ανεπηρέαστα. Βάζοντας τη γεύση και την ποιότητα πάνω από μια “κατευθυνόμενη δύναμη” που θυμίζει μαριονέτα της περισσότερες φορές του “πρέπει” και της μόδας. Η ποιότητα δεν μπορεί να χάσει ποτέ από ένα μάρκετινγκ σύμμαχο ή ανταγωνιστή. Το μάρκετινγκ ωστόσο μπορεί να εκτεθεί από την “αντίστοιχη ποιότητα” που επέλεξε να αντιπροσωπεύσει. Κοινώς να υπερασπιστεί. Με λίγα λόγια, τις οινικές μας επιθυμίες τις καθορίζουμε μόνοι μας. Σιγά – σιγά. Δοκιμάζοντας και δοκιμάζοντας ξανά. Ο ουρανίσκος ξέρει. Και όσο αν το ρεύμα επιμένει στην αντίθετη, θα έρθει η ώρα και η στιγμή της οινικής πυξίδας που θα οδηγήσει σ’ αυτό που “πρέπει”.
Οι απόψεις του συνόλου, δεν ανταποκρίνονται πάντοτε σε ρεαλιστικές εκδοχές των αρωματικών και γευστικών χαρακτηριστικών που εκπροσωπεί μια ετικέτα. Το μεγαλύτερο μέρος της ταυτότητάς του. Όπως έχουμε τονίσει, ο ενθουσιασμός, αποτελεί ένα φαινόμενο όπου υπάγεται ιδιαίτερα σε οινικές εκδοχές, ικανό να παρασύρει σε επιπόλαιο αυθορμητισμό. Η οινική συμβουλή από την άλλη, σε κάθε εκδοχή της είναι σωτήρια. Τα αφτιά να είναι ανοιχτά! Εγκλωβισμένοι λοιπόν σ’ έναν φαύλο κύκλο που δομείται από το σταφύλι, καλούμαστε και είμαστε αναγκασμένοι, να δοκιμάζουμε για να διαμορφώνουμε τη δική μας άποψη και γνώμη. Ατόφια. Το κρασί μας θέλει ενημερωμένους και τολμηρούς. Χωρίς τα συμφεροντολογικά συντηρητικά που χαϊδεύουν αφτιά, εξασφαλίζοντας συγκεκριμένους σκοπούς. Ή στόχους.
Μονοπάτι στο μονοπάτι και ατελείωτα οινικά σταυροδρόμια λοιπόν, μπορούν να δομήσουν μια ολοκληρωμένη άποψη στη γεύση. Το οινικό ταξίδι ωστόσο, έχει εξασφαλίσει ένα εισιτήριο στον χωροχρόνο. Επαναλαμβάνεται συνεχώς δίχως να τελειώνει. Οι προορισμοί παραμένουν ίδιοι προς τη γευστική αναζήτηση και οι ταξιδιώτες καλούνται να είναι συντονισμένοι και συγκεκριμένοι στον στόχο τους. Να τους ενδιαφέρει η γνησιότητα και όχι η εικόνα. Η γεύση και όχι οι συνθήκες.
Η οινική λογική επιθυμεί το κριτήριο της γεύσης και όχι της κατευθυνόμενης εικονικής μαεστρίας του μάρκετινγκ. Δεν καλύπτει το φάσμα ενός “συναγωνισμού” που παύει να εκπροσωπεί τις ισορροπίες στην οινική αρένα. Δεν ανταποκρίνεται στις γνώμες των πολλών. Το μάρκετινγκ αποτελεί σύμμαχος έχοντας ανταποκριθεί στη διαύγεια του προϊόντος, αγκαλιάζοντας τη λογική της αγοράς.
Και η οινική λογική του καθενός, είναι κρυμμένη στις γεύσεις του.
