Ως ζωντανός οργανισμός το κρασί έχει αρχή, μέση και τέλος. Έχει ιστορία και παράδοση. Οι αιώνες που πέρασαν αποτελούν την απόδειξη της γνήσιας διαχρονικής του αξίας. Στις «οινικές βιβλιοθήκες», είναι τοποθετημένοι κατά σειρά τόμοι από βιβλία που διασφάλισαν τα μυστικά, τις τεχνικές οινοποίησης και τις πρακτικές που έβαλαν το λιθαράκι τους για την διαιώνιση του οινικού είδους. Με την εξέλιξη, διασφάλισε και διασφαλίζει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες που πάρθηκαν από καινοτόμες ιδέες και πρόσθεσαν στη δομή του, στα γευστικά και αρωματικά χαρακτηριστικά του, μια διαχρονική ταυτότητα. Έναν χαρακτήρα στη γαστρονομική σφαίρα που συνεχώς εξελίσσεται. Αναπτύσσεται και βελτιώνει το γευστικό του επίπεδο. Κατάφερε να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον και να διατηρήσει την πρώτη θέση ακλόνητη δίπλα από τις ανθρώπινες επιλογές και συνήθειες που περιλαμβάνουν μια καθημερινότητα ενεργή.
Συνεπώς η αμεσότητα με τον ανθρώπινο παράγοντα είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός που καλά κρατεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από την εποχή του Περικλή και ακόμη πιο παλιά. Ο οίνος μονοπωλούσε το ενδιαφέρον στα κοινωνικά δρώμενα της κάθε πόλης- κράτος καθώς κατείχε τα ινία στο εμπόριο και στη γαστρονομία. Ως μοναδικός λαός που θεοποίησε το κρασί στο πρόσωπο του Διονύσου είχε τη τιμητική του, στο να απεικονίσει την όψη του στα κέρματα της εποχής. Σε μια χρονική μετάβαση του «σήμερα», εύκολα κανείς μπορεί να παρατηρήσει πως είναι ένα κομμάτι που πρωταγωνιστεί σε περιπτώσεις συνδεδεμένες όπως: τον προσωπικό μας χρόνο, έναν άνετο καναπέ, ένα επαγγελματικό γεύμα, ένα εξειδικευμένο πιάτο γευστικά, ένα δώρο, το κοινωνικό μας στάτους, το μάρκετινγκ και πολλά ακόμη λιθαράκια που τριγυρνάνε στην αντίληψη ενός κοινωνικού συνόλου που δένεται μαζί του. Μια πιο προσαρμοσμένη εκδοχή του που δεν αλλοιώνει ωστόσο την παράδοση.
Ο εκάστοτε ρόλος σε μια εποχή που δε διαφέρει κατά πολύ από την προηγούμενη, τελικά μας αποδεικνύει ότι πρακτικά στον άξονα της ιδεολογικής υπόστασης του δεν διαφέρει και πολύ. Για την ακρίβεια οι συνήθειες και η οπτική που αντιλαμβανόμαστε το κρασί διατηρείται στα ίδια μέτρα και σταθμά. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι το κρασί αποτελεί ένα απλό προϊόν πώλησης, αγοράς και ζήτησης. Αυτή μπορεί να είναι μια αλήθεια που αδιαμφισβήτητα δεν μπορεί να την αναιρέσει κανείς, ωστόσο δεν μπορεί το κρασί να ανταποκρίνεται μόνο σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Σε μια συγκεκριμένη ιδιότητα. Να «ταμπελοποιηθεί» και να εξυπηρετήσει έναν μονόδρομο που οδηγεί σε μια μόνο συνθήκη. Συνεχώς μας δείχνει την ποικιλόμορφη συμπεριφορά του. Είναι πολυσύνθετο καθώς ανταποκρίνεται σε περιπτώσεις που το απαιτούν.
Είναι πολλά παραπάνω που δεν αντιλαμβανόμαστε. Ή αντιλαμβανόμαστε αλλά δεν δίνουμε τη σημασία που αρμόζει. Δεν διατηρεί την αγοραστική του αξία πάνω σε δυο τέμνουσες γραμμές που εξυπηρετούν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Σίγουρα εξυπηρετούν αλλά όχι έτσι που μπορεί να το διαπιστώσει κάποιο συγκεκριμένο σκεπτικό. Δηλαδή εκτός από το αδιαίρετο κομμάτι των πωλήσεων, καλύπτει μια γκάμα αναγκών που συνδέονται άψογα μ’ έναν κόσμο περισσότερο συναισθηματικό. Με αρώματα και γεύσεις που καλύπτουν προφανώς αρκετές εικόνες των αναμνήσεων μας. Άρα ένα μεγάλο μέρος του σκεπάζει υποσυνείδητα και συνειδητά ένα κομμάτι που συνδέεται με τον ψυχικό μας κόσμο. Και όχι γιατί όλα τα παραπάνω καλύπτουν απλά κάποιες «ανάγκες». Είναι ένα κομμάτι μιας αλυσίδας που είναι αλληλένδετη με την ουσία για το πώς μπορεί κανείς να αντιληφθεί την έννοια του κρασιού στο ποτήρι, εφόσον ο εκάστοτε οινοπαραγωγός οραματίστηκε και ολοκλήρωσε το έργο του.
Θεωρώ πως ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που μπορεί να απαντήσει κανείς πάνω στον παράγοντα κρασί είναι η απλή ερώτηση: τι είναι το κρασί. Αν εξαιρέσουμε την οινική τεκμηριωμένη απάντηση που μπορεί να δοθεί από εκεί και πέρα υπάρχει σίγουρα μια παύση. Ο καθένας έχει σκηνοθετήσει το δικό του σενάριο καθώς διαθέτει τις δικές του οπτικές και αντιλήψεις.
Σαφώς και το κρασί έχει πολλαπλές διαστάσεις. Μια ευρεία έννοια. Όπου για τον καθένα ερμηνεύεται διαφορετικά. Τουλάχιστον μέσω αυτών των οινικών μονοπατιών ο καθένας θα εξερευνήσει τον δικό του οινικό κόσμο.
