Η πρώτη πρόταση που σημείωσα, κάνοντάς μου προφανώς εντύπωση ήτανε η ακόλουθη. «Να εκτεθεί ο κόσμος στην τέχνη». «Έχει σημασία αυτό», μου τόνισε ο Κωνσταντίνος. «Έχει σημασία γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο ο κόσμος έρχεται σε μια συχνότερη επαφή μαζί της. Γιατί έως τώρα και συγκεκριμένα εδώ στην Ελλάδα, έχουν καταφέρει την τέχνη, να ανήκει αποκλειστικά σε περιορισμένες ομάδες. Το κοινό δεν είναι εξοικειωμένο κι έτοιμο. Υπάρχουν αξιόλογοι καλλιτέχνες αλλά ο κόσμος τη βλέπει σαν κάτι απόμακρο».
Ο Κωνσταντίνος Παπαϊωάνου λοιπόν, είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρεί πως η τέχνη πρέπει να εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Γιατί η τέχνη, όπως δήλωσε, μονοπωλεί αποκλειστικά μόνο στις γκαλερί. «Ο λόγος λοιπόν που αποφάσισα να εκθέσω τα έργα μου σ’ έναν χώρο σαν κι αυτόν (Philosopheat Wine Restaurant), σ’ έναν χώρο εστίασης, ήτανε για να τη φέρω πιο κοντά στην καθημερινότητα. Να τη φέρω σε επαφή με τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ομάδων και αποκλίσεων. Τα έργα μου έχουν αναφορές σε αρχαιοελληνικά μοτίβα. Αλλά να θέσω μια λεπτομέρεια. Όχι – τουριστικά-. Ορφικά! Είναι εμπνευσμένα από την ελληνική ορφική ιδεολογία και τη φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα.
Οφείλω να πω, πως λατρεύω τέτοιου είδους υποστάσεις! Απλά συνέχιζα να θαυμάζω τα έργα του, όσο εκείνος πρόσθετε τις περιγραφικές πινελιές του. «Το βασικό αντικείμενο ωστόσο είναι η ψυχή και η περιπέτειά της στον κόσμο. Όπου κι ερχόμαστε για κάποιον λόγο. Για να παραδειγματιστούμε, για να διδαχθούμε, για να εξελιχθούμε και προφανώς για να ζήσουμε. Η ζωή είναι μια περιπέτεια που περιέχει συναισθήματα και συμπεράσματα. Εξάλλου, όλοι περνάνε από κάπου ή από κάτι γιατί υπάρχει ένας σκοπός. Η αθανασία της ψυχής είναι μεγαλείο».
Και να προσθέσω κάπου εδώ, πως, εγώ από την δική μου πλευρά, πιστεύω στην αθανασία της ψυχής.
«Μα φυσικά κι η ψυχή είναι αθάνατη! Η ψυχή πρέπει να ενσαρκωθεί. Να έρθει εδώ και σε υλική μορφή να εξελιχθεί. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ο καθένας θα περάσει « τα δικά του» που λέμε. Ωστόσο αυτό είναι το μεγαλύτερο σχολείο της ζωής».
Αν δεν κάνω λάθος, έχεις γράψει κι ένα βιβλίο το οποίο βραβεύτηκε.
«Ναι. Το βιβλίο μου έχει την ονομασία «Μυσταγωγοί» από τις εκδόσεις ΕΛΙΚΡΑΝΩΝ. Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2025 και βραβεύτηκε πρόσφατα με το πρώτο βραβείο Ελλήνων λογοτεχνών για το 2025. Το βιβλίο περιέχει το εικαστικό μου έργο υπό τη συνοδεία ποιημάτων μου, με κείμενα πάντα ορφικής έμπνευσης.
Θα μπορούσα να ρωτήσω, με ποιον τρόπο βοηθάει η τέχνη να κατανοήσουμε την τέχνη;
«Φυσικά. Η τέχνη σε οδηγεί να κοιτάξεις κατάματα το «μέσα» σου. Να αυξήσεις την κριτική σου σκέψη. Ειδικά τώρα σε μια εποχή, όπου τα ποικίλα προβλήματα, μονοπωλούν».
Κατανοητό. Ας κάνω και την ερώτηση «φωτιά». Είναι όλα τέχνη;
«Όχι. Όχι. Όχι και πάλι Όχι. Για τον δημιουργό η τέχνη είναι αυτό που έχει δημιουργηθεί μετά από πρόθεση και για τον θεατή, τέχνη είναι αυτό που τελικά μας κάνει να κοιτάξουμε προς τα μέσα».
Και τέλος, μπορούμε να είμαστε όλοι καλλιτέχνες;
«Επ’ ουδενί. Ιδίως στην Ελλάδα, που βλέπεις λίγες πρωτότυπες ιδέες».
Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου – Opening 16/12/2025
Philosopheat- Αθήνα/ Μητροπόλεως 41
