<< Θα μπορούσε κανείς να πει πως δύσκολα μπορεί κάποιος, να συνειδητοποιήσει την κάθε ”γεύση” στο ποτήρι, μα σ’ αυτό εδώ το κρασί, πιστεύω πως τα αρώματα και οι γεύσεις, προσωπικά, για εμένα είναι ξεκάθαρες>> μου επισήμανε.
Το επεξεργαζότανε και το παρατηρούσε προσεκτικά. Πότε κουνώντας απαλά το ποτήρι του και πότε δοκιμάζοντας κάποιες γεμάτες γουλιές. Παρατηρούσε το χρώμα του. Άφηνε χρόνο να δοκιμάσει με περισσότερη λεπτομέρεια την επίγευσή του. Υπέθεσα από το ύφος και την υπομονή του πως τον είχε στιγματίσει. Μου αρέσει να παρατηρώ την αντίδραση της “αναζήτησης” σ’ ένα ποτήρι κρασί. Μου θυμίζει εμένα και πόσο χρόνο μπορώ να αφιερώσω ώστε να “στραγγίζω” το περιεχόμενό του. Μα νομίζω πως το είχε παρακάνει. Είμαι υποστηρικτής του χαμαιλεοντισμού όσον αφορά τις διαφορετικές υποστάσεις του κρασιού. Δεν στοχοποιώ και δεν ξεχωρίζω. Εξάλλου αυτή είναι και η ουσία. Η μοναδικότητα του κρασιού είναι και η διαφορετικότητά του. Η μοναδικότητα που κρύβει το καθένα στις γουλιές του. Εκείνος όμως επέμενε πως είχε βρει τον θησαυρό του. Τον πιστεύω. Για άλλους έχει βρεθεί ενώ κάποιοι άλλοι βρίσκονται ακόμη στην αναζήτηση του. Σε μια οινική εξερεύνηση. Προσωπικά εάν με ρωτάτε… έχω βρει τρομερά διαμάντια όπου σίγουρα έχουν μια ξεχωριστή θέση στην προσωπική μου οινοθήκη. Εξάλλου, όσο ενθουσιασμένοι και να νιώθουμε για μια ετικέτα, η οινική εξερεύνηση δεν τελειώνει ποτέ. Το τι βαφτίζει διαμάντι ο καθένας, αυτό οφείλεται στην γευστική του παλέτα. Αλλά και εμπειρία!
<<Με τι θα το δοκιμάζατε;>>, τον ρώτησα για να μου δώσει λίγο σημασία. Τον είχε απορροφήσει πραγματικά. Τόσο που αναρωτιόμουν τι τον είχε κάνει τόση εντύπωση. Εκείνος συνέχισε να ρίχνει εξονυχιστικές ματιές και να βρέχει απαλά τα χείλια του. <<Ξέρεις πως κάτι τέτοια κρασιά πρέπει να τα δοκιμάζεις μόνα τους. Να μην αναμειγνύονται με άλλα στοιχεία. Όσο ταιριαστά και αν είναι. Θα χαλάσει η γεύση τους και η μοναδικότητά τους>>, μου τόνισε συνεχίζοντας να παρατηρεί το χρώμα του. Να σημειώνει και να μουτζουρώνει στο μπλοκάκι του.
Εγώ κρατούσα το δικό μου ποτήρι. Απολάμβανα το δικό μου ροζέ. Οι αντιδράσεις του προσώπου είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα αλήθειας στη γλώσσα του σώματος. Είχε πραγματικά σοκαριστεί από αυτό που δοκίμαζε. Το είχα δοκιμάσει και εγώ. Απεναντίας, δεν με είχε ενθουσιάσει καθόλου. Σκέφτηκα πως ο ουρανίσκος παίζει ύπουλα παιχνίδια ορισμένες φορές. Τόσο ύπουλα ικανός να δημιουργήσει διπλωματικά οινικά επεισόδια και εντάσεις. Από την άλλη, εκείνος σνόμπαρε το κρασί μου. Το θεωρούσε ελαφρύ και απαλό. Αλλά δεν έπεσα στην παγίδα του για αντίλογο. Όπως σας τόνισα και πριν, είμαι υπέρμαχος του χαμαιλεοντισμού.
Χαμαιλεοντισμός δεν σημαίνει οινική διπλωματία, αναφερόμενος, σε όσους κάνουν αγώνα δρόμου, για να βαφτίσουν τον κάθε υποστηρικτή της διπλωμάτη και να τον δείχνουν με το δάχτυλο. Σημαίνει πως συνειδητοποιώ την αρωματική και γευστική δομή – χαρακτήρα του κάθε κρασιού. Ξεχωρίζω τι μου αρέσει περισσότερο σε μια ποικιλία, σε μια ωρίμανση και υπερασπίζομαι την ετικέτα που με κέρδισε. Είχα περάσει στο τρίτο ποτήρι. Το συνόδευε με ένα πιάτο που του ταίριαζε αρκετά. Εκείνος είχε άλλη άποψη. Είχε διαλέξει άλλα πιάτα για το μενού του. Ευτυχώς δεν θα συνεργαζόμασταν σε αυτό το κομμάτι. Έχουμε “παλετικές” διαφορές και θα υπήρχε όπως και να το κάνουμε κάποια οινική διαταραχή.
Μόλις τελείωσε με τις σημειώσεις του, τσίμπησε λίγο από το πιάτο μου. <<Δεν είναι και άσχημο>> σχολίασε. <<Τι λες να δοκιμάσουμε τώρα;>>, συμπλήρωσε. Μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική. Ήμουν σίγουρος τι θα πρότεινε. <<Όταν γυρόφερνα στους αμπελώνες της Νάπα…>>, μόλις είχε πατήσει το play στην κασέτα. Και άντε να του έλεγα πως η Αμερική, με την τρομερή πρόοδο της και την ανάπτυξη της πάνω στο κρασί, δεν εκπροσωπούσε τις αγαπημένες μου γεύσεις!
