Ωστόσο στα συμπόσια, υπήρχε και ένα άλλο κομμάτι που διαχώριζε τους θαμώνες σε σώφρονες και μη. Εκείνος που μπορούσε να ελέγξει την ποσότητα του οίνου που θα κατανάλωνε ευχάριστα, δίχως παρατράγουδα μετέπειτα, ήτανε επάξια σοφός και ικανός στα βλέμματα των άλλων, κερδίζοντας με την αξία του το “διαρκείας” , ανάμεσα στα λουτρά και στη γαστρονομία. Με λίγα λόγια, ανακηρύσσονταν ένα κατάλληλο “members club”με την αντίστοιχη συμπεριφορά και ήθος. Από την άλλη, εκείνος δε που δεν μπορούσε να ελέγξει το μεθύσι του και συμπεριφέρονταν ακατάλληλα, ήταν ο πρώτος υποψήφιος για πόρτα, αφαιρώντας τον δε το δίπλωμα του σώφρον και λογικού ανθρώπου, αφού ο οίνος τον μετέτρεπε σε γάιδαρο! Άρα το να διατηρεί κανείς το πνεύμα του καθαρό εκεί μέσα ήταν το μεγαλύτερο “ματσάρισμα” για τις τότε στοιχηματικές.
Ο οίνος δηλαδή, γνωρίζοντας οι αρχαίοι πως προκαλούσε μέθη, ήταν ένα βαθύτερο προσωπικό στοίχημα στο να δαμάσει κανείς τα “όρια του” δίχως να ξεφύγει από την απλή λογική και απόλαυση. Ύπουλο πράγμα η απόλαυση και ελκυστικό παράλληλα. Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως ένα χτύπημα κάτω από τη μέση! Από την άλλη γνώριζαν, μαζί με την σπουδαία ένδειξη του Αριστοτέλη, πως ο οίνος έχει και την ευεργετική του πλευρά. Χαλαρώνει το σώμα. Ηρεμεί τη ψυχή και παγιώνει ένα σύνολο από δημιουργικές σκέψεις και ιδέες. Τώρα, η αλήθεια είναι κάπου στη μέση… Αλλά γλαφυρότατα μπορούσαν να υμνούν το κρασί, ώστε να έχουν μια δικαιολογία να το γεύονται επανειλημμένως ξανά και ξανά, θα έλεγε κανείς, πιο πονηρός από εμάς.
Αλλά, υπάρχει και ένα λεπτό σημείο που δικαιολογούσε λίγο την τάση της ποσότητας ως προς τους σοφούς. Σαν να λέμε πως, οι σοφοί όταν έπιναν γινόντουσαν σοφότεροι σε σχέση με τους αρχάριους. Άρα υπάρχει ένα ελαφρύ δικαίωμα που δίνεται στον “σοφό” να μεθύσει λίγο περισσότερο αφού άλλωστε ήτανε σοφός και ήξερε τι έκανε. Μπορούσε να το διαχειριστεί και μόνος του! Παρ’ όλα αυτά η τάξη στα συμπόσια και η “ιεραρχία” ήταν κολώνες ακλόνητες ως προς την ρύθμιση των κανόνων και συμπεριφορών. Το μεθύσι δεν ήτανε και ότι καλύτερο βέβαια στον αρχαίο κόσμο, άσχετα αν επινοήσαμε από το μηδέν τον Διόνυσο. Εκεί μας νίκησε η απόλαυση της λαγνείας προς τον οίνο!
Η βάση ωστόσο των συμποσίων ήτανε να αναπτυχθούν αξίες που στόχευαν σε κοινωνικά αισθήματα, φιλοσοφικά και πολιτικά. Ήταν η βάση για συζητήσεις που υμνούσαν την τέχνη και ιδέες που μεσολαβούσαν για τη γενική διαπαιδαγώγηση των αρχαίων! Ήταν θα μπορούσαμε να πούμε, όπως αναφέραμε ξανά, η Ελίτ που κινούσε τα νήματα σ’ έναν ζωντανό οργανισμό βασιζόμενο στις αρχές της δημοκρατίας, με κύριο πρωταγωνιστή το κρασί.
Αν το κρασί που καταναλώνουμε καθημερινά, κρατούσε ιστορικό αρχείο από γενναιά σε γενναιά και μπορούσε να μας εκμυστηρευτεί έστω τα μισά, τότε θα μαθαίναμε πολλά περισσότερα… σε όλες τις παραμέτρους!
