Η μορφή των συμποσίων ανάλογα πάντα την εποχή, είχε τη δική της πολυποίκιλη εκδοχή. Από την αρχή σηματοδοτούσαν έναν διαχωρισμό, ας μας επιτραπεί η έκφραση στα πολιτικά και κοινωνικά δρόμενα. Καθώς το γαστρονομικό κομμάτι πρωτοτυπούσε και οι θαμώνες απολάμβαναν τις εύνοιές του, οι συζητήσεις ανάμεσα στις διαδοχικές γουλιές του οίνου, σχετίζονταν τόσο με φιλοσοφικές έννοιες και “προβληματισμούς”, όσο και με εκείνους που τις επικροτούσαν ή διαφωνούσαν μαζί τους. Οι κύριοι υπεύθυνοι λοιπόν, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από Αθηναίους σοφούς και άντρες άρχοντες της πόλης. Οι υπόλοιποι έτρωγαν πόρτα! Δεν ήταν μόνο θέμα δημοσίων σχέσεων, αλλά κυρίως, το ποιοι ήταν επιτρεπτό να παραβρίσκονται εκεί. Απλά πράγματα. Θα μπορούσαμε να πούμε λοιπόν, με σημερινές έννοιες, πως το συμπόσιο ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες ως ένα κλειστό vip club. Μια κλειστή ελίτ των αρμόδιων φορέων που πρωταγωνιστούσαν πολιτικά, παιδαγωγικά, καλλιτεχνικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά στην τότε καθημερινότητα. Για να το θέσουμε πιο επαναστατικά… ας πούμε μια ταξική διάκριση! (Χωρίς παρεξήγηση εφόσον δεν στοχεύουμε στην ανάφλεξη των εντάσεων). Αρκετές πρέπει να διαχειριστούμε και στο σήμερα!
Ο Αριστοτέλης από την άλλη, αυτός ο επαναστάτης και ευφυής τύπος που έβαλε τις δικές του υπογραφές σε ότι αφορά την κουλτούρα και τη νοοτροπία των όντων, από φιλολογικής και πρακτικής άποψης, έκανε τη δική του διατριβή πάνω στο θέμα του οίνου και της γαστρονομίας. Αρχικώς ξεχώριζε τις διαστάσεις του ορεκτικού και του κυρίως πιάτου, έχοντας θέσει τη δομή του σύκου ως το βασικό επιδόρπιο. Ωστόσο προχωρά και σε κάτι άλλο, ιδιαίτερα διαχωριστικό και καινοτόμο όσον αφορά την τότε κουζίνα αλλά και του αλκοόλ! Ξεκαθαρίζει τα χαρακτηριστικά του κριθαριού, ως ένα στοιχείο, ως ένα ποτό που γεννιέται από ζύθο, είναι ένα ποτό που φέρνει νυσταγμό και κάνει τους αντίστοιχους πότες να χαλαρώνουν πέφτοντας ανάσκελα, σε αντίθεση με τους οινόφιλους που χαλαρώνουν, πέφτοντας μπρούμυτα, έχοντας αποκτήσει βαρύ κεφάλι από το κρασί. Ο τύπος δηλαδή, με μια βόλτα στα bars, κάνοντας το αντίστοιχο αρχαίο barhopping, ήταν σε θέση να αντιληφθεί, το τι είχε καταναλώσει ο καθένας από τη στάση του σώματός του και μόνον. Επιστήμονας! Μεγάλη ανάλυση στο θέμα από τον μεγάλο Τέλη που δεν του διέφευγε τίποτα!
Ωστόσο είχε διαπιστώσει πως τους “τότε” ηλικιωμένους το κρασί τους επηρέαζε περισσότερο λόγω της εσωτερικής θερμότητας του σώματος τους, όπου είναι λιγότερη- χαμηλότερη σε σχέση με τους νέους, και ταυτοχρόνως μαρτυράει πως ο οίνος που προσφέρονταν στα συμπόσια ονομάζονταν “ροδιακός”. Ένα είδος οίνους που δεν επηρέαζε τόσο στη μέθη τους καλεσμένους ή τους διοργανωτές, σε αντίθεση με τον “σαμαγόρειο” όταν και εφόσον αναμειγνύονταν με νερό. Εφόσον λοιπόν, μπαίνει σε αυτή την διαδικασία, ο Αριστοτέλης, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο πρώτος γευσιγνώστης- sommelier, αφού είχε εισχωρήσει στα γευστικά χαρακτηριστικά του κάθε ποτού, είχε διαχωρίσει τα πιάτα σε ορεκτικό, πρώτο πιάτο και δεύτερο πιάτο με την επιλογή του επιδόρπιου στο τέλος, συνεχίζοντας, με τα δομικά χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητές τους, τόσο στο γευστικό όσο και στο ψυχολογικό κομμάτι με κύριο στόχο την απόλαυση τόσο των γεύσεων όσο και της ψυχής.
Υποστήριζε πως ο οίνος, χαλαρώνει το νου και τη ψυχή και πως είναι ο κύριος υπεύθυνος για τις δημιουργικές σκέψεις του ανθρώπου, εκτός κάποιον εξαιρέσεων. Όταν για παράδειγμα ο πίνων, δεν μπορεί να διαχειριστεί τις ανάλογες ποσότητες που έχει καταναλώσει και συμπεριφέρεται αισχρά! Επομένως, ο οίνος, λειτουργούσε και ως μια ζυγαριά ηθικής ανάλογα στα όρια των αντρών, δίνοντας στον άνθρωπο από μόνος του να διαχειριστεί την κατάσταση του. Ας πούμε λειτουργούσε και ως ένας καθρέφτης αντανάκλασης.
Τα υπόλοιπα… στο τρίτο μέρος…
