Ο τίτλος κρύβει μια λέξη κλειδί. Μια λέξη που συνήθως αποτελεί θανατηφόρα συνήθεια και δύσκολα μπορεί κανείς να αποδεσμευθεί από αυτή. Ο Ρόμπερτ Φίσερ θέτει το θέμα της πανοπλίας ως ένα θέμα εγωκεντρισμού θα μπορούσαμε να πούμε ή μιας ουτοπικής ασφάλειας, που σε καμία περίπτωση, δεν ανταποκρίνεται στην έννοια της λέξης, τουλάχιστον για τους ανθρώπους που διαθέτουν αυτογνωσία και θέλουν να πετάξουν από πάνω τους, οτιδήποτε τους βαραίνει. Κατά κάποιες έννοιες το γεγονός αυτό διαθέτει πολλαπλές υποστάσεις. Τα νοήματα δηλαδή που παράγονται, από την προσπάθεια του ατόμου να ξεπεράσει τις συνήθειες που τον κρατάνε πίσω, θα μπορούσαν να έχουν πολυσύνθετες υποστάσεις. Ο καθαρός ρουχισμός ωστόσο, πάντα ακτινοβολεί πάνω μας σε σχέση με τον φθαρμένο παλιό.
Οι ανασφάλειες είναι από τους πρώτους κακούς τις υπόθεσης. Οι μπαμπούλες κάτω από το κρεβάτι. Μέσα στη ντουλάπα και πάντα στην πρώτη θέση του μυαλού μας. Είναι το νούμερο ένα “στοπ” που μπορεί να φρενάρει οτιδήποτε θέλει να αποκτήσει μια συνδεσιμότητα με εμάς, όσον αφορά τον σεβασμό απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Την αυτοεκτίμηση και την καθαρή αγάπη. Εάν δεν μας αγαπάμε πραγματικά (όχι να μας κακομαθαίνουμε) και δεν αναγνωρίζουμε τον εσωτερικό και εξωτερικό μας κόσμο, τότε έχουμε πάρει ένα λάθος μονοπάτι. Μια παρερμηνεία. Ένα μπέρδεμα.
Το θάρρος είναι μια κρυμμένη δύναμη. Η λέξη προσδίδει θαυμασμό μα είναι, τις περισσότερες φορές, πολύ καλά κρυμμένο πίσω από τον φόβο. Όλα κρέμονται από μια σπίθα. Μια κλωστή. Η ζωή θέλει τόλμη. Η πανοπλία πολλές φορές κρύβει τις ομορφιές της ζωής που μέσα από μια περικεφαλαία, η ζωή φαντάζει εφιάλτης. Και ζωή είναι οτιδήποτε λειτουργεί ελεύθερα. Χωρίς το βάρος από τα παλιοσίδερα. Όσο απομονώνεται κανείς στο εγώ του, τόσο στενεύουν τα περιθώρια για περισσότερη συνδεσιμότητα και ρίσκο. Ο μονόπλευρος τρόπος ζωής, ανάλογα τις συνήθειες και ιδεολογικές περιπτύξεις, πάντα φέρνει με τρόπο αργό αλλά αποτελεσματικό την απομόνωση. Και τότε διπλό το κακό. Η πανοπλία από μόνη της απομονώνει. Η απομόνωση μετά μπορεί εύκολα να σκοτώσει.
Μα το μεγάλο βαρίδιο κρίνεται στις αποφάσεις. Αυτές τις αποφάσεις που καλείσαι να πάρεις από μόνος σου. Αυτό το στάδιο που φαντάζει βουνό. Θέλει θάρρος και δύναμη. Ο Ρόμπερτ Φίσερ, μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο, περιγράφει ακριβώς μια τέτοια εκδοχή.
