Είναι πολλά τα στάδια που έχει ο οινικός λαβύρινθος. Μια πανοπλία και φύγαμε για το οινικό σαφάρι. Εύκολη υπόθεση θα αναρωτηθεί κανείς αφού η μόνη επιλογή σ’ όλη αυτή την οινική περιπέτεια, είναι μια. Η δοκιμή και η διαχείριση των αρωματικών και γευστικών χαρακτηριστικών. Όχι δεν είναι δυο. Είναι δυο σε μια. Υπάρχει ένας γευστικός κρίκος που συνδυάζει τη γενική αλληλεπίδραση όλων. Ας αρπάξουμε την ευκαιρία από την αρχή λοιπόν.
Ο πρώτος δράκος εμφανίζεται βάζοντας νερό στο κρασί μας. Πάγο δηλαδή! Ναι. Αυτό ακριβώς. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ο πάγος είναι ικανός για να καλύψει όλη την αρωματική και γευστική υπόσταση της ταυτότητας του κρασιού. “Ένα παγάκι, ίσα- ίσα να δροσίσει το κρασί”. “Λίγο για το μάτι. Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου”. Μα, ο Αρμαγεδδών είναι ήδη πάνω από τα ποτήρια μας. Αυτές οι προτάσεις ήταν ικανές να ανοίξουν τις πύλες της αβύσσου. Να βγει ο δράκος του Μόργκοθ από το κατώφλι του. Και ναι, ήρθε και ο Αρμαγεδδών και μόλις ελευθερώθηκε και ο δράκος. Και ακούμε και τις αγανακτισμένες κραυγές από το υπέρ- πέραν να πλησιάζουν απειλητικά.
Είναι καλοκαίρι. Το θερμόμετρο συνήθως δεν το έχει σε τίποτα να πιάσει ακραίες θερμοκρασίες με το παραμικρό. Ναι είναι επίσης λογικό να ζεσταίνεται ακόμη και το ποτήρι. Ναι, εάν το κρατάμε σφιχτά στη χούφτα μας, ώστε να μην μας το αρπάξει κανένας. Ή με την έκθεσή του στον ήλιο. Ναι, η φιάλη θα ανεβάσει θερμοκρασία εάν τη χτυπάει ο ήλιος διαρκώς και έχει νερουλιάσει ο πάγος μέσα στη σαμπανιέρα. Γι’ αυτό λοιπόν ας ρίξουμε ένα… άντε δυο παγάκια στο ποτήρι γιατί η εύκολη λύση υπάρχει.
ΟΧΙ είπαμε! Υπάρχει μια λύση ακόμη πιο λογική και συμφεροντολογική προς τη φρεσκάδα και την αυθεντικότητα του οίνου μας. Απλή και με ακόμη λιγότερες κινήσεις. Ανανεώνουμε συχνότερα την παγοθήκη με πάγο και πιάνουμε λιγότερες φορές το ποτήρι. Επίσης, διαχειριζόμαστε εμείς τις γουλιές που καταναλώνουμε επομένως να διατηρούνται και αυτές με τη σειρά τους δροσερές. Είναι απλό! Οποιοσδήποτε επιμείνει σε μαρκετίστικες απόψεις του ματιού και σε “προχωρημένες” τεχνικές δροσίσματος του ποτηριού, απλώς θα τον ακολουθήσει μια κέλτικη κατάρα, βλέποντας στον ύπνο του τις φωνές των παραγωγών να τον στοιχειώνουν. Επικίνδυνος και παράξενος τρόπος για δημόσιες σχέσεις μαζί τους και νέες γνωριμίες!
Επόμενη λακκούβα. “Ας ρίξω λίγο σόδα, να το απολαύσω πιο ελαφρύ”. Ωραία σκέψη για οινική αυτοκτονία. Οποιαδήποτε προσθήκη εντός του ποτηριού που φιλοξενεί το κρασί της αρεσκείας μας, είναι μια αυτοκτονική τάση. Τόσο για εμάς όσο και γι’ αυτό. Οτιδήποτε θα προστεθεί θα αλλοιώσει το τελικό αποτέλεσμα του. Τη δομή του και τα χαρακτηριστικά του. Εάν επιθυμούμε κάτι πιο ελαφρύ ας δοκιμάσουμε μια πιο απαλή ποικιλία. Τόσες ετικέτες φιλοξενεί η αγορά! Δεν είναι ανάγκη να παραβιάζουμε τη γνησιότητα της γεύσης του. Παραβιάζουμε τη φιλοσοφία εκ του τελικού αποτελέσματος του εκάστοτε οινοπαραγωγού. Της δουλειάς του. Η παραμικρή προσθήκη στο κρασί, μας φέρνει κάποια βήματα πιο κοντά στον δράκο του Μόργκοθ.
Λίγο οι κέλτικες κατάρες, λίγο οι δράκοι… είναι καλοκαίρι. Ας κρατήσουμε την πανοπλία μας δροσερή και ας μην προκαλούμε την τύχη μας τώρα που η θερμοκρασία συνεχώς θα αυξάνεται. Ας μείνουμε ασφαλείς και δροσεροί. Και πάνω απ’ όλα, αυθεντικοί στις γεύσεις που έχουμε επιλέξει για τον ουρανίσκο μας!
