Οι επιλογές είναι ποικίλες. Οι ποικιλίες καλύπτουν την κάθε ατομική παλέτα ενώ ταυτοχρόνως το κρασί πληθαίνει. Επομένως υπάρχει και χώρος και χρόνος. Το θέμα είναι και τα δυο αυτά κίνητρα να τα αξιοποιήσουμε σωστά. Ωστόσο, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Πως όλες οι επιλογές είναι επιτρεπτές. Ελληνικός και παγκόσμιος αμπελώνας ανοίγουν τα χαρτιά τους. Βγάζουν τους φελλούς και ετοιμάζονται για γευστικές δοκιμές που θα αποτυπώσουν τη δυναμική τους στους ουρανίσκους μας. Εάν δεν δοκιμάσουμε δεν θα μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη. Εάν δεν δοκιμάσουμε δεν θα μπορέσουμε να κατευθυνθούμε στις γεύσεις μας. Εάν δεν δοκιμάσουμε δεν θα καταφέρουμε να συλλέξουμε τα αρωματικά στοιχεία που μας ταιριάζουν καλύτερα. Συμπέρασμα! Δοκιμάζουμε τα πάντα.
Τα οινικά σύνορα δεν επιτρέπουν στενές απόψεις και γευστικούς συντηρητισμούς. Το κρασί έχει τη δυναμική να διεκδικεί νέους ουρανίσκους και να κερδίζει νέους φανατικούς συντελεστές. Οι υποστηρικτές του μονίμως βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση στα οινικά μονοπάτια και οι εμπειρίες τους σ’ αυτά, είναι κάτι που σίγουρα θα τους παρασύρει όπως και να έχει ευχάριστα. Σωστές ή λάθος επιλογές αποτελούν μονόδρομο στην επιλογή και στη γνώση. Επομένως στο ταξίδι τους δεν θα υποστούν φθορά. Κοινώς, δεν υπάρχει το αγχωτικό αδιέξοδο της «ημερομηνίας λήξης».
Η οινική λαχτάρα είναι πηγαίο συναίσθημα. Είναι μια έλξη που περιγράφεται με τα κριτήρια των αισθήσεων. Οι λέξεις δεν ανταποκρίνονται ακριβώς με ακρίβεια στη λεπτομέρεια. Παρά μόνον κάποιοι μορφασμοί ευχαρίστησης. Η οινική λαχτάρα είναι τρόπος έκφρασης. Είναι το κίνητρο προς την αναζήτηση. Το να γευόμαστε μια γουλιά κρασί, γενικά το να γευόμαστε, εάν το σκεφτούμε βαθύτερα, θα μας χαρίσει ένα συμπέρασμα ιδιωτικό για τον καθένα προφανώς, αλλά πέραν των άλλων, θα μας προσφέρει μια μοναδικότητα συναισθημάτων. Εικόνων, αρωμάτων και αναμνήσεων. Η κάθε γουλιά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένας πολυσύνθετος μηχανισμός κινηματογράφου. Πρόσωπα, αναμνήσεις και καταστάσεις. Εκτός της γευστικής ταυτοποίησης, έχει και αυτή την εκδοχή. Αυτή την κινηματογραφική ιδιότητα.
Έχοντας λοιπόν την οινική λαχτάρα, γινόμαστε σεναριογράφοι. Φτιάχνουμε τοπία, ταξιδεύουμε με ταχύτητα φωτός στα αμπέλια της σκέψης μας και τρυγάμε μαζί τους κάθε Αύγουστο. Πιάνουμε οινικές κουβέντες και κάνουμε τις βόλτες μας. Η κάθε γουλιά είναι και ένα τυχερό χαρτί που τραβάμε από την τράπουλα. Είναι μια τυχερή σακούλα! Μια δοκιμή είναι πολλά περισσότερα από τα αναμενόμενα.
Ο ενθουσιασμός είναι αυτός που κατακλύζει μαζί με τα αρωματικά και γευστικά χαρακτηριστικά του ποτηριού μας και το σύνολο των αισθήσεών στην κάθε μας γουλιά. Ο ουρανίσκος βρίσκεται εκείνη τη στιγμή υπό μια γευστική αναδόμηση. Έστω υπό μια γευστική πίεση. Ικανή να παρασύρει το παραμικρό συναίσθημα και να καταλήξει στο εκάστοτε συμπέρασμα. Είτε της αρεσκείας είτε της ποιότητας. Η κάθε γουλιά ωστόσο κοστίζει την ανάλογη υπομονή. Τις περισσότερες φορές, είμαστε βιαστικοί στο να βγάλουμε κάποιο γευστικό συμπέρασμα, να ορθώσουμε κάποια άποψη, από την πρώτη κιόλας γουλιά. Επειδή γνωρίζουμε την ετικέτα. Είτε μας έχουν προϊδεάσει γι’ αυτή, είτε γιατί έχουμε ακούσει κάποιο σχόλιο. Δίχως όμως να την έχουμε δοκιμάσει. Ούτε την τρέχουσα χρονιά αλλά και ποτέ.
Η κάθε γουλιά στο κρασί χρειάζεται τον χρόνο της. Τη συγκέντρωση μας αλλά και την αφοσίωση των αισθήσεών μας σε αυτή. Η στοματική μας κοιλότητα γίνεται η οινική αρένα. Ο ουρανίσκος μας από την άλλη είναι εκείνος που κρίνει την γευστική κατάσταση στο σύνολο. Τα αρώματα και οι γεύσεις τον χαρακτήρα του κρασιού και εμείς που θα πούμε την τελευταία οινική κουβέντα. Με βάση την ποιότητα αλλά και την αρέσκειά μας.
