Έχει υπάρξει κανείς Λυαίος στη θέση του Λυαίου; Έστω και για λίγο; Είναι δύσκολη ερώτηση να απαντηθεί εάν κάποιος δεν έχει φιλοσοφήσει τη φιγούρα του Λυαίου. Αυτό θέλει λίγη σκέψη και σίγουρα, να εξομολογηθεί τις βαθιές του αλήθειες, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο Λυαίος είναι μια φιγούρα αυθεντική στο πέρασμα του χρόνου. Αυθεντική, εννοώντας όλες τις αυθόρμητες εκδοχές του εαυτού μας. Το ζύγι μοιράζεται εκεί. Όλες οι εκδοχές παραμένουν στον ίδιο βαθμό αυθεντικότητας. Αρκεί να κάνουμε αυτά που θέλουμε γιατί όντως τα θέλουμε. Η ανάγκη χαμαιλεοντίζει στις ημέρες μας! Η ανάγκη γίνεται μόδα…
Δεν φοβάται να είναι ο εαυτός του. Δεν φοβάται να διαμαρτυρηθεί. Να δημιουργήσει. Να τολμήσει. Να μάθει. Να συζητήσει. Να ταξιδέψει. Να μαλώσει. Να διαφωνήσει. Να ρισκάρει. Να τσαλακωθεί. Να πληγωθεί. Να παλέψει. Μα το κυριότερο… εκείνο το βαθύ μονοπάτι που το διαβαίνει μοναχός του. Να παραμείνει ερωτευμένος με την Αριάδνη του. Ο έρωτας είναι προσωπικό στοιχείο. Μια προσωπική αρένα. Eχετε υπάρξει ποτέ Λυαίος; Όχι απλώς να ερωτευθείτε. Να υπάρξετε Λυαίος. Ο καθένας μπορεί να ερωτευθεί. Λυαίος όμως μπορεί να γίνει; Ο καθένας μπορεί να παλέψει. Την πανοπλία του Λυαίου, μπορεί να τη φορέσει;
Ο έρωτας είναι μυστικό και ένας δεσμός που σφίγγει τα δεσμά σου, απέναντι στη ροή της ευκολίας. Της απόλαυσης και της έλξης, προς τα πεζούλια της παραπλάνησης. Είναι αυτός που κατοικούν και ξεκουράζονται οι ευλογημένες σου εικόνες. Είναι το σινεμά όπως θα ήθελες να το παρουσιάσεις. Να το απολαύσεις. Να το εξελίξεις. Είναι τόσο ελεύθερος που σε καθιστά καθηλωμένο.
Ο Λυαίος δημιουργεί αιώνιους δεσμούς και ακλόνητους στον χρόνο. Επιδιώκει και δεν φοβάται το να -μην ξεχάσει-. Να συζήσει με την εικόνα της και τις εικόνες τους. Να μην προσπεράσει το παρελθόν τους. Να μην κλείσει την Αριάδνη του σε κάποιο χρονοντούλαπο του μυαλού του.
Εάν καθίσουμε να φιλοσοφήσουμε καλύτερα την περσόνα του Λυαίου θα διαπιστώσουμε πως θέλει βαριά συνείδηση στο να γίνει κανείς Λυαίος. Θέλει ανυποχώρητη δύναμη στο συναίσθημα και σνομπαρία σε οτιδήποτε μας προσφέρει μια άνεση ουτοπική. Θέλει απλά οι λέξεις να συνοδεύουν τις πράξεις.
”Που είχαμε μείνει Αριάδνη μου; Α! Ναι. Στον έρωτα. Και να ήξερες πως τον έχουν καταντήσει τώρα. Έναν αλήτη να τριγυρνάει στα σοκάκια και να ζητιανεύει λίγο από τα συναισθήματά τους”
